Onder bepaalde omstandigheden trekken de kernen van sterren samen.
Wanneer dit gebeurt, gaat zo’n kern sneller draaien dan de buitenste lagen van de ster.
Het onderzoek van trillingen in sterren, de zogeheten asteroseismologie, heeft echter een verbazingwekkend verschijnsel aan het licht gebracht: de kernen van zulke sterren draaien juist langzamer dan berekeningen voorspellen.
Hoe komt dat? Drie Franse wetenschappers hebben deze kwestie onderzocht en doen verslag van hun bevindingen in een artikel dat op 20 januari in Science wordt gepubliceerd.
Hun numerieke simulaties, die de plasmastroom in de diepe lagen van een ster modelleren, hebben aangetoond dat de vertraging van de kern kan worden veroorzaakt door een inwendig magnetisch veld.
Meer bepaald kan de plasmastroom een magnetisch veld zodanig versterken dat het sterke turbulente bewegingen opwekt.
Deze turbulentie kan het magnetisch veld verder versterken tot het de kern van de ster doet vertragen.
De resultaten die met de simulaties van het onderzoeksteam zijn verkregen, komen goed overeen met asteroseismologische waarnemingen van veel sterren.
Bovendien blijkt uit de simulaties dat het magnetische veld door de buitenste lagen van de ster wordt afgeschermd, wat verklaart waarom zulke magnetische velden met behulp van de huidige technieken nog nooit zijn gemeten. (EE)
(Image Credit: Petitdemange et al.)
