Er is weer hoop. De hoop dat de aarde niet wordt opgeslokt als de zon zijn vurige einde bereikt. Dat einde begint over zo’n vijf miljard jaar, als de waterstof in de kern van de zon opraakt en er in een schil daaromheen kernfusie gaat plaatsvinden. Daardoor zwelt de zon enorm op en zouden Mercurius, Venus en de aarde worden opgeslokt. Maar volgens nieuw onderzoek, verricht door Belgische en Franse astronomen, wordt de aarde waarschijnlijk dit lot bespaard. Het lot van de aarde hangt af van een delicate balans tussen twee effecten: het massaverlies en de aantrekkingskracht van de zon. Als de zon opzwelt tot een paar honderdmaal zijn huidige omvang, ondervindt de aarde sterkere getijdenkrachten en wordt zijn omloopbaan langzaam kleiner. Maar tijdens het opzwellen blaast de zon ook enorme hoeveelheden gas de ruimte in. Daardoor neemt zijn massa af, vermindert zijn aantrekkingskracht en verwijdert de aarde zich juist van de zon. Als het eerste effect domineert, wordt de aarde opgeslokt. Als het tweede effect dat doet, blijft hij gespaard.
Eerdere berekeningen leverden geen eenduidige resultaten op doordat er verschillende waarden voor het massaverlies en de getijdenkrachten werden aangenomen. Maar volgens het onderzoek van Mats Esseldeurs en collega’s lijkt het er nu toch op dat het massaverlies van de zon voldoende groot wordt om de aarde te redden. Zij baseren zich hierbij tevens op waarnemingen van L2 Puppis, een ster die veel op onze zon in zijn laatste levensfasen lijkt.
Het lot van Venus en Mercurius blijft ongewijzigd. Zij bevinden zich te dicht bij de zon en kunnen zich waarschijnlijk niet voldoende snel verwijderen om de opzwelling voor te blijven. Mars, tweemaal zo ver van de zon als de aarde, heeft een nog veel grotere kans om te overleven. Overigens zullen tegen die tijd de oceanen op onze planeet al zijn verdampt en is ook het leven verdwenen. De zon zelf wordt een witte dwerg met de omvang van de aarde. (GB/Astronomy & Astrophysics 710, L26)
Tekst: George Beekman
