Astronomen hebben in de halo rond het Melkwegstelsel een ster gevonden die daar niet thuishoort. Dat gebeurt wel vaker, maar deze valt op doordat zijn atmosfeer ultra-metaalarm is, dus extreem weinig elementen zwaarder dan helium bevat. Hij is een getuige uit de vroegste periode van een ster die nog vrijwel niet door zwaardere elementen is verrijkt. Bovendien heeft de ster een opvallend hoge snelheid. De ster, GDR3-526285,werd ontdekt in het databestand van de Europese Gaia-satelliet. Via een speciale techniek werden hierin spectra opgespoord met heel zwakke spectraallijnen die karakteristiek zijn voor ‘metalen’. Het gevonden spectrum, van een rode reuzenster, werd vervolgens verder onderzocht met de Magellan Clay-telescoop op de Las Campanas-sterrenwacht in Chili. Daaruit bleek dat de totale massa van de metalen in GDR3-526285 minstens een miljoen maal kleiner is dan de totale massa van zijn waterstofgas. GDR3-526285 is daarmee vergelijkbaar met SDSS J102915, de meest ultra-metaalarme ster die zich in de schijf van het Melkwegstelsel bevindt. De mede-recordhouder bevindt zich in het buitenste deel van de halo van het Melkwegstelsel. Hij heeft daar een snelheid van ruim 400 kilometer per seconde en dat is veel groter dan de snelheid van andere sterren in dat gebied. Dat maakt het volgens Guilherme Limberg en collega’s aannemelijk dat de ster iets te maken heeft met de Magelhaense Wolken, de twee grootste satellieten van het Melkwegstelsel die zich ook in die richting – maar dan verder weg – bevinden. De astronomen suggereren dat de oorspronkelijke baan van GDR3-526285 door de huidige nadering van het tweetal satellieten kan zijn veranderd, of dat de ster oorspronkelijk tot de Grote Magelhaense Wolk behoorde en daar recentelijk door de zwaartekracht van het Melkstelsel is uitgetrokken. De astronomen hebben deze mogelijkheid onderzocht door de baan van GDR3-526285 drie miljard jaar terug te rekenen. De kans op een ‘overname’ van de ster door het Melkwegstelsel blijkt dan iets groter dan 50 procent te zijn, dus vrij reëel. (GB/Astrophysical Journal Letters 989: L 18) (Image credit: Gurtina Besla e.a., 2016)
