Kometen en planetoïden laten lange sporen achter in de zodiakale wolk, de uitgestrekte en afgeplatte wolk van stofdeeltjes rond de zon. Dat blijkt uit metingen van de Parker Solar Probe, de Amerikaanse ruimtesonde die sinds 2018 in een steeds kleiner wordende baan om de zon draait. Daarbij werden ook inslagen van stofdeeltjes gedetecteerd, tot wel meer dan 100.000 per omloop. Tijdens het naderen van de zon nam dit aantal telkens toe, om daarna weer af te nemen. Vanaf de aarde kunnen variaties in de stofdichtheid in de zodiakale wolk alleen worden afgeleid uit de helderheid van het door deze deeltjes verstrooide zonlicht: het zodiakaal licht. Die waarnemingen laten plaatselijke variaties zien van slechts 3 tot 11 procent. Dit komt doordat tijdens zulke waarnemingen het totale licht van alle verstrooiende deeltjes in de waarnemingsrichting wordt gemeten. Plaatselijke, grotere variaties blijven daardoor onzichtbaar. De op de Parker Solar Probe inslaande deeltjes hebben nu aan het licht gebracht dat er ook variaties van zo’n 50 procent in de stofdichtheid voorkomen. Zulke variaties werden tijdens iedere omloop van de zonnesonde gemeten. Zij zouden volgens Jamey Szalay en collega’s veroorzaakt worden door kometen en planetoïden die stofdeeltjes en grotere fragmentjes verliezen als ze de zon naderen. Deze meteoroïden botsen dan al voortsnellend tegen de stofdeeltjes van de zodiakale wolk en veroorzaken daarbij dichtheidsfluctuaties. De waargenomen meteoroïdenstromen hebben een doorsnede van zo’n honderdduizend kilometer. Dat is ruwweg vergelijkbaar met de meteoroïdenstroom die samenhangt met de Geminiden. Deze stroom werd in november 2018 in zichtbaar licht ook waargenomen door de Parker Solar Probe. En wel in de baan van planetoïde Phaeton, de bron van de Geminiden-meteoren. De astronomen benadrukken dat er meer dan tienduizend kometen en planetoïden zijn die binnen de baan van de aarde komen en materiaal kunnen verliezen. En dat er om de paar dagen wel een komeet te dicht langs de zon scheert en geheel desintegreert. De detecties van de Parker Solar Probe vormen dus slechts het topje van de ijsberg. (GB/Planetairy Science Journal 6: 221) (Image credit: (ESO/Yuri Beletsky)
