Het lijkt erop dat de maan nog steeds bezig is om te krimpen, waardoor er geregeld kleine maanbevingen optreden.
Dat leiden Amerikaanse wetenschappers af uit een nieuwe analyse van seismische gegevens die tussen 1969 en 1977 zijn verzameld met instrumenten die tijdens de Apollo-missies op de maan zijn achtergelaten.
De analyse laten zien dat acht ondiepe maanbevingen die in deze periode werden geregistreerd zich hebben afgespeeld binnen enkele tientallen kilometers van jonge ‘breukhellingen’, een soort kliffen die ontstaan door horizontale krimp van de maankorst.
Aangenomen wordt dat de bevingen werden veroorzaakt door tektonische activiteit, namelijk het over elkaar heen schuiven van stukken maankorst.
Doordat het inwendige van de maan nog steeds afkoelt en krimpt, ontstaan er spanningen in zijn korst.
Als gevolg daarvan wordt de maankorst broos en ontstaan er breuken.
De steile kliffen die zich daarbij vormen kunnen lengten van enkele kilometers bereiken.
In 2010 zijn bij een analyse van opnamen van de Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO van NASA meer dan 3500 van deze structuren opgemerkt.
Onderaan sommige van deze kliffen liggen rotsblokken en licht getint puin, aanwijzingen voor recente aardverschuivingen. Omdat helder oppervlaktemateriaal onder invloed van het ‘ruimteweer’, de inwerking van kosmische straling, geleidelijk donkerder wordt, wijst het bestaan ervan op recente tektonische activiteit.
Hoewel er sinds 1977 geen seismische metingen meer zijn gedaan op de maan, is het volgens de wetenschappers aannemelijk dat er nog steeds maanbevingen plaatsvinden. (EE)
