astrnieuwsheader

 

 unawe  EuSpSo.png

 Vallendesterren  Eurekashop be

 

Astronieuws

heic1605a_Tarantula.jpg

Een enorm stervormingsgebied in een buursterrenstelsel van de Melkweg bevat veel meer zware sterren dan voor mogelijk werd gehouden. Dat blijkt uit onderzoek van een internationaal team van astronomen onder wie Alex de Koter en Selma de Mink van de Universiteit van Amsterdam. De astronomen publiceren hun resultaten in het tijdschrift Science. De studie presenteert de nauwkeurige metingen aan bijna driehonderd zware sterren in het beroemde stervormingsgebied 30 Doradus, ook bekend als de Tarantulanevel. Het gebied bevindt zich in ons buursterrenstelsel de Grote Magelhaense Wolk op zo’n 180.000 lichtjaar van ons vandaan. In de nevel vond de afgelopen miljoenen jaren een ‘geboortegolf’ plaats. De plek helpt sterrenkundigen bij het doen van uitspraken over het ontstaan van het heelal. Alex de Koter (UvA): ‘We hebben acht jaar gewerkt om dit recordaantal sterren van boven de vijftien zonsmassa’s te onderzoeken. Uniek is dat we van elke ster afzonderlijk de massa hebben bepaald. Andere onderzoekers kijken vaak naar het gezamenlijke licht van alle zware sterren. (c) NASA, ESA, P. Crowther (University of Sheffield)

image_preview.jpgDe mysterieuze helderheidsvariaties van de ster KIC 8462852 worden waarschijnlijk veroorzaakt door stof rond de ster. Tot die conclusie komt een team van meer dan 200 onderzoekers op basis van waarnemingen die zijn gedaan met telescopen van het Las Cumbres-netwerk. De resultaten van deze waarnemingen zijn vandaag gepubliceerd in The Astrophysical Journal Letters. KIC 8462852, ook wel ‘Tabby’s ster’ genoemd, is in bijna alle opzichten een normale ster die anderhalf keer zo groot is als de zon en 1000 graden heter. De ster, die ongeveer 1000 lichtjaar van ons verwijderd is, valt op door zijn onregelmatige, asymmetrische helderheidsvariaties, die met de ruimtetelescoop Kepler werden ontdekt. Deze helderheidsvariaties wijzen erop dat er af en toe materiaal voor de ster langs beweegt, maar dat kan geen om de ster cirkelende planeet zijn. Dat bracht sommige astronomen op het idee dat er wel eens sprake zou kunnen zijn van een kolossale kunstmatige structuur, die door een buitenaardse beschaving zou zijn geconstrueerd. This illustration depicts an uneven ring of dust orbiting KIC 8462852, also known as Boyajian’s Star or Tabby's Star. Credit: NASA/JPL-Caltec

simulation-dwarkadas-rosenberg-wolf-rayet-screenshot-3-copy.jpg

Volgens astronomen van de universiteit van Chicago zou ons zonnestelsel wel eens kunnen zijn ontstaan in de naaste omgeving van een zogeheten Wolf-Rayet-ster. Sterren van dit type hebben 40 tot 50 keer zoveel massa als de zon, zijn zeer heet en stoten allerlei zware elementen uit. Dat laatste zou het hoge aluminiumgehalte van meteorieten kunnen verklaren (Astrophysical Journal, 22 december). Volgens de meest gangbare theorie is ons zonnestelsel 4,6 miljard jaar geleden ontstaan in een omgeving waar kort daarvoor een supernova-explosie had plaatsgevonden. Het probleem met dit scenario is dat bij zo’n sterexplosie doorgaans zowel veel ijzer als aluminium vrijkomt. Onderzoek wijst er echter op dat meteorieten (ruimtestenen) die op aarde zijn gevonden in vergelijking met de rest van ons Melkwegstelsel een tekort aan ijzer en een teveel aan aluminium bevatten.

Uranus Banner.jpg

Britse wetenschappers hebben ontdekt dat onze zon van invloed is op de kleur en helderheid van de bijna 3 miljard kilometer verre planeet Uranus. Eerder hadden dezelfde onderzoekers al een vergelijkbaar effect waargenomen bij de planeet Neptunus. De onderzoekers hebben vastgesteld dat de helderheid van Uranus – rekening houdend met lange seizoenen op de planeet zelf – met een periode van 11 jaar op en neergaat. Dat komt overeen met de duur van de activiteitscyclus van de zon. De oorzaak van deze helderheidsveranderingen wordt gezocht bij processen in de atmosfeer, waarin (ijs)wolken de boventoon voeren.

HAtlas-image.jpg

Waarnemingen met optische telescopen leken erop te wijzen dat er twee soorten sterrenstelsels zijn: blauwe stelsels die actief sterren produceren en rode stelsels die op dat vlak ‘uitgeblust’ zijn. Dat zou erop wijzen dat er een proces moet bestaan dat stervormende stelsels in (relatief) korte tijd in rustige stelsels doet veranderen. Maar de vandaag vrijgegeven resultaten van de Herschel ATLAS ontkrachten dat idee: de vermeende galactische tweedeling bestaat niet. De Herschel ATLAS is een survey die is uitgevoerd met de gelijknamige Europese satelliet die tussen 2009 en 2013 waarnemingen heeft gedaan. Deze ruimtetelescoop bekeek het heelal op ver-infrarode golflengten in plaats van in zichtbaar licht. Het verwerken van de vele gegevens heeft vijf jaar geduurd.

Weersverwachting

Foto van de dag

Tweets over sterrenkunde

Contact

Stip Media

Louise de Colignystraat 15 

1814 JA Alkmaar

+3172 531 49 78

info@zenitonline.nl

Login redactie