astrnieuwsheader

 

 unawe  EuSpSo.png

 Vallendesterren  Eurekashop be

 

Astronieuws

De rotatiesnelheid van komeet 41P/Tuttle-Giacobini-Kresák blijkt afgelopen voorjaar sterk te zijn afgenomen. In zes weken tijd liep zijn rotatietijd op van 24 uur tot meer dan 48 uur. Nooit eerder is zo’n sterk vertraging in de draaiing van een komeet waargenomen. Komeet 41P, die in 1858 voor het eerst is waargenomen, volgt een langgerekte baan die hem eens in de ruim vijf jaar

(Credit: Schleicher/Lowell Observatory.)

dicht in de buurt van de aardbaan brengt. Zo ook afgelopen voorjaar, en toen naderde hij onze planeet tot op 21 miljoen kilometer – de kleinste afstand sinds zijn ontdekking. Uit de verplaatsing van het gas dat het kleine ijzige hemellichaam bij opwarming uitstoot, kan worden afgeleid hoe snel het om zijn as draait. Op die manier hebben Amerikaanse astronomen kunnen vaststellen dat de rotatiesnelheid van 41P in de loop van maart en april van dit jaar halveerde. 

Onderzoek van een dubbelster, bestaande uit twee zonachtige sterren, heeft laten zien dat een van beide sterren ongeveer 15 aardmassa’s aan planetair materiaal heeft opgeslokt. Deze ‘planetenverslinder’ en zijn begeleider bevinden zich op 350 lichtjaar van de aarde. De twee sterren zijn ongeveer 4 miljard jaar oud en draaien in een wijde baan om elkaar heen. De bijzondere ontdekking is gedaan door de astrofysicus Semyeong Oh van de Princeton Universiteit. Zij onderzocht de catalogus van de Europese Gaia-satelliet, die bezig is de om de sterren van onze Melkweg in kaart te brengen, op tweetallen sterren die met dezelfde snelheid dezelfde kant op bewegen. In veel gevallen zijn dat echte dubbelsterren: sterren die gelijktijdig dicht bij elkaar zijn gevormd en uit hetzelfde basismateriaal bestaan.

(Image courtesy of NASA/JPL-Caltech/R. Hurt (SSC-Caltech)

 Astronomen zijn erin geslaagd om de afstand te meten van een stervormingsgebied dat zich van ons uit gezien aan de andere kant van ons Melkwegstelsel bevindt. Nooit eerder is van zo’n ver object binnen de Melkweg de afstand bepaald (Science, 13 oktober). Bij de meting is gebruik gemaakt van de Very Long Baseline Array (VLBA) – een groot netwerk van radiotelescopen in Noord-Amerika. Daarbij is een eeuwenoude techniek toegepast waarbij de schijnbare verplaatsing van een object aan de hemel wordt gemeten die het gevolg is van de beweging van de aarde om de zon. Hoe geringer die schijnbare verplaatsing of ‘parallax’, des te verder is het object van ons verwijderd. 

(Credit: Bill Saxton, NRAO/AUI/NSF; Robert Hurt, NASA.)

500_needham-kring-lunaratmosphereillustrationnasa-msfc.jpgNieuw onderzoek laat zien dat onze maan drie tot vier miljard jaar geleden een atmosfeer heeft gehad. De daarin aanwezige gassen waren afkomstig van de vele vulkaanuitbarstingen die op de toen nog jonge maan plaatsvonden. Het aanzien van de maan wordt bepaald door grote donkere vlakten van vulkanische basalt. Deze ‘maanzeeën’ zijn ontstaan toen het inwendige van de maan nog heet en

 

(Artist's impression of the Moon, looking over Imbrium Basin with lavas erupting, venting gases, and producing a visible atmosphere. Credit: NASA MSFC)

PIA22081-16.jpgNASA heeft het al eerder uitgelekte nieuws bevestigd dat de mysterieuze geleidelijke helderheidsvariaties van de ster KIC 8462852, alias ’Tabby’s ster’, worden veroorzaakt door kleine stofdeeltjes die zich tussen ons en de ster in bevinden. Dat blijkt uit recente waarnemingen met de ruimtetelescopen Swift en Spitzer. Tabby’s ster vertoont onregelmatige helderheidsvariaties, wat erop wijst dat er af en toe materie voor de ster langs schuift. Sommige astronomen meenden hierin een aanwijzing te zien dat er een kolossaal kunstmatig bouwwerk om de ster wentelt. 

Weersverwachting

Foto van de dag

Tweets over sterrenkunde

Contact

Stip Media

Louise de Colignystraat 15 

1814 JA Alkmaar

+3172 531 49 78

info@zenitonline.nl

Login redactie